این لبخند بر لب من
رژ «بورژوا» نیست
مژههایم طبیعی برگشتهاند
رژ گونه نزدهام
برق چشمانم نیز
در چشم هیچ رقاصهای پیدا نمیشود

وقتی بروی
چراغها خاموش میشوند
و سیندرلایت
شستن زمین را
از سر خواهد گرفت.

مهرهی شطرنج بازی پیرم
وظیفهی من
بیحرکت ماندن است

صداي ساييده شدن به کليدهاي ديگر

ديوانهام ميکند

در اين جيب تنگ و تاريک

کليد خانهي مادربزرگ شدهام

خانه را کوبيدهاند

مادربزرگ مرده

چرا مرا از اين حلقه درنميآوري؟

به من بیاموز
چگونه عطر به گل سرخش باز میگردد
تا من به تو بازگردم
مادر!...
به من بیاموز
چگونه خاکستر، دوباره اخگر میشود
و رودخانه، سرچشمه
و آذرخشها، ابر
و چگونه برگهای پاییز دوباره به شاخهها
باز میگردد
تا من به تو بازگردم مادر!...

نیمه یِ خالیِ این تخت
هر شب خوابِ تو را میبیند!
دیر فهمیدم ...
که تمام اتفاق هایِ عاشقانه یِ جهان ،
فقط رویِ تختخوابهایِ
تک نفره می افتد

بهخاطر تو
زبانِ سکوت را آموختم
تا از تو گلایه نکنم ..
و با تلخی نگویمت

که تو
تنهایم گذاشتی

صبور
مانند درختی که در آتش میسوزد
و توان گریختن ندارد!

حیرت زده مانند گوزنی که
شاخ های بلند
در شاخه گرفتارش کرده اند...!

همه, این روزها این چنینیم!

پرنده بود زن
لَختی به شانهی مرد نشست
آوازی خواند.
پرید.
رفت.
و مرد،
گرامافونی که سوزنَش یکعمر
روی آواز پرنده
گیر کرد،
ماند!